પ્રત્યેક શ્વાસ સાથે સરક્યાની વેદના છે
દિલને કશું નથી પણ ધડક્યાની વેદના છે
મૂકીને શૂન્યતાને ચાલ્યું ગયું છે કોઇ
સૂનાપણાના ઘરમાં ભટક્યાની વેદના છે
આથી સરસ હતી કૈં નાદાનિયત અમારી
સમજાવું ક્યાં જઇને સમજ્યાની વેદના છે
થીજી ગયેલા આંસુને ખાળવાની વેળા
આંખોમાં એક સૂરજ સળગ્યાની વેદના છે
સ્પર્શ્યા'તા કોક જન્મે ડાળી લજામણીની
આજેય ટેરવામાં અડક્યાની વેદના છે
મારી નજરથી આજ તને આસપાસ શોધી રહ્યો છુ
પણ પ્રિયે તારી જ નજરથી દુનિયા જોઇ રહ્યો છુ
તારા કોમલ હાથની હથેળીને આજ હુ શોધી રહ્યો છુ
પણ સાથે સાથે એ જ તારા હાથના સ્પર્શને મહેસુસ કરી રહ્યો છુ
તારા એ મીઠા ગુસ્સાને આજ હુ શોધી રહ્યો છુ
પણ તારા વિશ્વાસે જ મારા શ્વાસને હંકારી રહ્યો છુ
આ કાવ્ય મારાથી અધુરુ રહ્યુ છે. લખવા માટે ઘણુ થાય છે પણ જ્યારે આ કાવ્ય લઇને બેસુ છુ મન ભરાઈ જાય છે અને કાવ્ય એ જ હાલતમાં રહે છે.મારી નમ્ર વિનંતી છે અન્યને જે આ કાવ્યને પુરી કરી આપે.
લખી લેજો હથેળીમાં નામ અમારુ
સ્નેહના સાગરમાં છે ધામ અમારુ
કોઇક દિવસ તો તરસ લાગસે તમને
હથેળીથી પાણી પીતા નામ યાદ આવસે અમારુ
